حكومت كرد و عاقبت در سال 324 ه . ق در صعده يمن از دنيا رفت و او را در مشهد پدرش امام هادى به خاك سپردند . ابوالحسن عمرى درباره وى مىنويسد : ابوالحسن احمد الناصر الجليل ، امام الزيديه و كان الناصر نقرس و ربما هاج به فمنعه من القتال . . . . ابوالحسن بيهقى ( متوفاى 565 ه . ق ) از او به عنوان « عالماً به طلا » ياد مىكند و وفات وى را به سال 325 ه . ق مىداند . مادر او زنى نجيب و پاكدامن و عابده بود . نام وى را فاطمه ، دختر حسن بن قاسم بن ابراهيم طباطبا بن اسماعيل الديباج ابن ابراهيم الغمر بن حسن المثنى بن امام حسن ( ع ) نوشته‌اند . با وجود آنكه وى به اداره مملكت مىپرداخت و يك فرد سياسى بود ، ولى بر علومى چون فقه ، اصول ، تفسير ، كلام و اخبار تسلط كافى داشت و هرگز از تأليف و تدريس غافل نشد . آثارى از او به يادگار مانده كه عبارتند از : تفسير القرآن ، علوم القرآن ، التوحيد فى نهاية البيان و التهذيب ، النجاة ، مسائل الطبريين ، التنبيه ، الدامع ، اجاب به الخوارج الاباضيه . وى از بزرگ‌ترين ائمه زيديه به‌شمار مىرود و نزد زيديه احترام بسيارى دارد كه شرح حال وى در منابع گوناگون بيان شده است . « 1 »

--> ( 1 ) . تهذيب الأنساب و نهاية الأعقاب ، ص 67 ؛ الاساس فى انساب امهات الناس ، ج 1 ، صص 30 - 70 .